’til That Day

Until I meet you there,
Somewhere in the future,
somewhere,
where we no longer long for each other’s touch.
Sometime,
Maybe tomorrow.
We could share our stories.
We can, if we could.
We can write it down over tears,
Dance despite many fears.

Until I meet you there,

I’ll keep on walking alone.

Advertisements

Unang Parte: Prosa Ng Nawawala

Paano nga ba ba ulit sumulat? Paano nga ba ako ulit magsisimula?

Hindi ko alam kung paano o saan ko uumpisahan ang mga naudlot kong kuwento…

Isa, dalawa, tatlo…

Oo naalala ko na. Ang gusto ko kasi dire-diretsong lamang ang daloy ng mga salitang bibigkasin ko na ilalathala ko. Masayang mabuhay pero mahirap. Iyon siguro ang hamon sa ating lahat hanggat humihinga pa tayo. Hindi ka na lamang basta basta iiyak katulad ng pagiyak mo kapag nasugatan ka sa palaruan. Kailangan mong itago ito sa sarili mo pagkat hindi mo gustong maulanan ng panandaliang atensyong makukuha mo sa mga kaluluwang halang sa sa emosiyon.

Nasa malaking palaruan ka na. Ang pinagkaiba nga lang ay hindi tayo naglalaro dito. Walang “laro” kundi puro palaisipan. May mga bagay na dadapo sa gunita ngunit mawawala rin. Nakakainis nyemas. Ipapaalala sa ‘yo ‘yung mga bagay na ibinaon mo na sa limot tapos lilisanin ka na parang walang iniwang sugat sa ‘yo. Sinaktan ka na naman ng alaala mo no? Hindi ka pa nga nakakabangon tapos pasulpot sulpot na lumilitaw ‘yung mga multo ng nakaraan.

Isa, dalawa, tatlo…

Oo naaalala ko na! Tungkol ‘to sa pagkain ng sistema sa akin pero dahil mas malakas ako, natalo ko ‘to. Dito sa piitang kinabibilangan ko, maraming rehas at dahil rehas lamang ang pagitan ng bawat isa, marami akong nakitang sa tingin ko magagamit ko sa mga darating na araw. Hindi ko naman nais madumihan ang gunita ko, pero sa labanan ng dalawang demonyo, mas piliin natin ang mas mahinang puwersa. Alam mo na, play safe tayo para na rin hindi tayo tuluyang yakapin ng dilim. Ayos lang madampian ng bahagiyang kadiliam kaysa naman kainin ka nito ng buo.

Ito na siguro ang lamang ko kahit ayokong sabihing nakalalamang ako sa pagiging gago, naranasan ko na ang impiyerno at nalagpasan na ito. Kaya tatawanan ko nalang kung ano mang kademonyohan ang makikita ko.

Nawala ang pagiging puro ng pagkatao ko (kahit alam kong hindi tayo puro sa umpisa palang ng pagkabuhay natin) dahil sa mga kagaguhang pilit na ipinakain sa sistema ko. Sabagay, ang mga tao ay may kabaitan pero hindi sobra at may kabutihan pero hindi puro. Tumatawa na lamang ako sa tuwing may magtatangkang demonyohin pagiisip ko dahil mas malakas ang pananalig ko sa nasa Itaas. Alam kong makipagsabayan sa kanila kung gugustuhin ko. Mga tao ngayon salat sa kaligayahan eh kaya pati kaligayahan ng iba kukunin.

Napagtanto kong kung wala na akong nakukuhang pagrespeto sa dignidad ko ay mas mabuti na umalis nalang ako dahil araw araw para akong binabaon sa upuan at lamesa ko. Para akong pinapatay nang paulit-ulit pero ang masakit na parte doon ay buhay pa ako at patuloy na ibinabaon. Araw araw para akong sinisintensiyahan at sa gabi lamang ako nakalalabas. Para akong naka parole dahil malaya pero hindi malaya. Nakuha niyo?

Sa tuwing nakikita ko mga maskara ng tao, para akong sinusunog dahil nagiinit mga mata ko. Hindi ako kawawa porket nawawalan ng direksyon buhay ko ngayon ha. Habang pinapatay ako ay doon ako nanggigigil na gumapang at bumangon.

Palagi ko na lamang inaalala kung paano ako iniligtas ng mga taong totoo sa akin.

Isa. dalawa, tatlo…

Ayan na naman sila, pumapasan na naman sa akin. Teka, palayasin ko lang muna ulit.

Babalik ako…