Hindi ako isang puntod na aalayan ng rosas sa pag-aakalang masisiyahan ako at iyong naalala,

Lalo na sa mga okasiyong hindi mo alam kung dapat nga bang gunitain ang pagdapo ko sa sulok ng iyong alaala.

Ako’y isang lupa na tinatapakan ngunit syang may dala ng lahat ng bigat na dinadala ng iba,

Lupang hatid ay buhay ngunit pilit pinapatay ng mga imperyalistang mandarambong,

Pilit ipinagpu-puta at ikinakalakal, malamnan lamang ang pagkukulang ng iba.

Nagmistulang birheng paulit ulit pinasukan ng bakal at tatapalan ng semento kapag tapos na,

At saka ipagbibili sa murang halagang silbing kolateral sa kaluluwang inutang kay satanas.

Hindi ako hayop na kayang tumakbo kung saan mo hahatakin sa pag-aakalang nasisiyahan ako bilang iyong tuta,

Lalo na at mga kamay ang nakapulupot sa aking leeg.

Hindi rin isang kasabihan lamang na kapag inani nami’y kayo ang makikinabang,

Tandaang bawat tao’y may galamay ngunit hindi galamay lang.

Parepareho lang tayong ginagawa ang mga bagay bagay para sa pera, tayo tayo pa bang mag-gugulangan?

Lahat tayo’y nararanasang makurakot ang isip sa mga bagay na sa tingin natin ay tama, progresibo, tama, sibilisado.

Pare-pareho lang tayong inaalipin sa sarili nating teritoryo, pero bakit pinaiiral ang prinsipiyong “mata sa mata, ngipin sa ngipin?”

Hindi natin namamalayang binubulag tayo nito habang pinipitpit ang ating mga dila na siyang sagabal sa pagkamit ng katahimikang may kapayapaan.

Marami nang nakita ang mga matang ‘to. Dito sa lupang niliguan na ng dugo, pinagbaunan ng mga laman na kung siswertehin ka’y buo ang madadatnan,

May iba ngang niyakap na ng tuluyan ng lupa habang ang iba’y nahiwalay pa sa ibang parte nila.

Saksi rin ako sa mga nag-alay ng sarili gamit ang sariling abo,

Idagdag ninyo ako sa bilang.

Huwag kayong mag-alala, saksi ako sa pagsunog ng kaluluwa nila habang buhay pa sila,

Nakita ko ding buo ang mga kaluluwa ninyo habang umaakayat ako.

Bawat luha, pawis at murang ibinato sa lupa,

Dama ko.

Kaya kung luluhuran ninyo ako’t aalayan ng mga bulaklak at kandila,

Huwag.

Dahil hindi ako puntod upang alalahanin lamang sabay silid sa pahina ng kasaysayan,

Mali pala, wala pala dapat akong puntod dahil hindi naman ako namatay at hindi ako nabigo.

Buhay ang kaluluwa kong nananalaytay sa bawat piraso ng bigas na kinakain ng buhay,

Buhay ang gunita ko,

Buhay ako.

Alayan ninyo naman ako ng dasal,

At kung gugunitain ninyo ang pangyayaring ito,

Huwag ninyo sanang gunitain kung paano kami nasawi,

dahil hindi kami bigo,

Naupos man ang kandila namin ng maaga, alam naming nagliwanag kami.

Kaya kung gugunitahin ninyo ang pangyayaring ito,

Gunitahin niyo kung paano nakakain ang aming kababayan dahil sa dugo at pawis na pinuhunan namin,

pakatandaan na ang pagpintig ng pulso ay isa lamang sa mga rason kung bakit tinawag kang buhay,

At pakatandaan rin kung paano tinupok ng apoy ang aming katawang lupa,

Na siyang nagsilbing buslo na nagpaalab sa damdaming makabayan ng aming mga iniwan.

Tandaan rin na ang kamatayan ay siyang simula ng lahat.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s